Garip bir çağda yaşıyoruz…
İnsanlar artık nasıl hissettiğinden çok, nasıl göründüğüyle ilgileniyor. Bir masada gerçekten keyif almak yerine, o masanın fotoğrafı güzel çıksın istiyoruz.
Bir yere huzur bulmak için değil, paylaşmak için gidiyoruz. Bazen yaşadığımız anın içine girmek yerine, dışarıdan nasıl göründüğünü kontrol ediyoruz.
Ve zamanla insan, fark etmeden kendi hayatının izleyicisine dönüşüyor. Çünkü modern dünya bize sürekli iyi görünmeyi öğretiyor. Ama kimse gerçekten iyi olmanın nasıl bir şey olduğunu anlatmıyor.
Artık herkes biraz yorgun. Ama çoğu insan yorgun görünmemeyi öğrendi. Gülümsüyor, konuşuyor, paylaşım yapıyor, işe gidiyor, plan yapıyor…
Ama içimizde uzun zamandır kimsenin görmediği sessiz bir boşluk dolaşıyor. Belki de bu yüzden artık birçok insan “Neden böyle hissediyorum?” sorusuna cevap bulamıyor.
Çünkü hissetmek yerine, yönetmeye çalışıyoruz.
Üzülürsek hemen toparlanmaya, yorulursak hemen motive olmaya, kırılırsak hemen güçlü görünmeye çalışıyoruz. Oysa insan bazen sadece kötü hissedebilir. Ve bu, onu başarısız ya da zayıf yapmaz. Güçsüz hissedebilir, üzülebilir, kırılabilir...
Ama bugünlerde mutsuz görünmek bile insanlara rahatsız edici geliyor. Sanki herkes sürekli enerjik, üretken, güçlü ve iyi olmak zorundaymış gibi… Bu yüzden birçok kişi gerçek duygularını saklayarak yaşamayı öğreniyor. “İyiyim” kelimesi ise çoğu zaman bir duygu değil, otomatik bir cevap , bir alışkanlık haline geliyor.
Kırılmamak için değil; kırılmış tarafını yeniden açmamak için susuyor bazen.
Belki de günümüz insanın en büyük yorgunluklarından biri bu. Kendisi gibi hissetse bile, KENDİSİ GİBİ GÖRÜNEMEMEK.
Gerçekten iyi olmak sessiz bir şeydir. Gösteriş istemez. Kanıtlama ihtiyacı taşımaz.
Belki de gerçekten iyi hissetmek, dışarıdan kusursuz görünmekle ilgili değildir.
Bazen yalnızca içinin sakinleşmesiyle ilgilidir.
Hayat her zaman kusursuz hissetmekten oluşmuyor. Bazı dönemler insanın sadece biraz durmaya, biraz yavaşlamaya ihtiyacı oluyor.
Hiçbir şeyi çözmeden…
Hiçbir şeyi toparlamaya çalışmadan…
İste bu yüzden insan en çok, sürekli iyi olmaya çalışırken yoruluyor. Belki de gerçekten iyi hissetmek; her zaman mutlu olmak anlamına gelmiyordur. Bazen sadece içindeki yükün hafiflemesi, zihninin biraz dinginleşmesi ve kendini olduğun gibi hissedebilmenle ilgilidir.
Bu yorgunluklar uykuyla geçmez. Bazı sessizlikler yalnızlıktan oluşmaz.
İnsan hayatın içindeyken bile kendine uzak hissedebilir.
Ve belki de en zor şeylerden biri de budur; günler geçerken, kendinle olan bağını yavaş yavaş kaybettiğini fark etmek…
Oysa içimizde hep sakinleşmek isteyen bir yer vardır. Kendini kanıtlamadan, yetişmeden, güçlü görünmeye çalışmadan sadece nefes almak isteyen bir yer…
Belki de gerçek huzur tam olarak burada başlıyordur.
Kimseye bir şey göstermek zorunda hissetmediğin yerde…
Bir anlığına bile olsa, olduğun halin yeterli geldiği yerde…
Kimseye güçlü görünmek zorunda kalmadığın yerde..
Haftanın İnci Tozları
“ Bazı gülümsemeler mutluluğu değil, alışılmış dayanıklılığı taşır..”
“ İnsan en çok da hislerini saklamaya alışınca kendinden uzaklaşır..”
“ Gerçek huzur, herkese güçlü görünmek zorunda olmadığın yerde başlar.”
✨ Uzaylı Dostum SiRA`dan Haftalık Işık Hatırlatma 😊✨
Niyet:
Bu hafta niyetin “kendine dönüş” olsun. Dışarıdan onay aramak yerine, iç sesine güven.
Mini Görev:
Her gün 5 dakika sessizlik pratiği yap. Gözlerini kapat, nefesini dinle, sadece “ben buradayım” de.
Mesajı:
“Rüzgâr bile kendi yönünü bulmak için durur bazen. Sen de yavaşla; özün sana yolu gösterecek.” 🌬️💫