Hayatın içinde hepimizin zaman zaman düştüğü bir yanılgı var: Karşımızdaki insanın bizim gibi düşünmesini, bizim gibi davranmasını, olaylara bizim baktığımız yerden bakmasını bekliyoruz. Bizi anlamasını, haklı olduğumuzda hak vermesini, yanlış yaptığımızda ise bunu kabul etmesini istiyoruz. Peki, biz ne kadar karşımızdakini anlamaya çalışıyoruz?
Aslında çoğu zaman bir başkasının değişmesini beklerken kendi beklentilerimizi sorgulamayı unutuyoruz. Birinin bizim istediğimiz gibi davranmaması bizi kırabiliyor, üzebiliyor, hatta zamanla o kişiyle aramıza mesafe koymamıza neden olabiliyor. Beklentilerimiz karşılanmadıkça memnuniyetsizliğimiz artıyor. Bir süre sonra karşımızdaki insan ne yaparsa yapsın yeterli gelmemeye başlıyor.
İşte tam da bu noktada ilişkiler yoruluyor. Bir taraf sürekli kendini anlatmaya, diğer taraf ise anlaşılmaya çalışıyor. Bir insan, karşısındaki kişiyi mutlu edebilmek için elinden geleni yaparken zamanla kendi ihtiyaçlarını, duygularını ve hatta kendisini ihmal etmeye başlayabiliyor. Çünkü sürekli bir başkasının beklentilerini karşılamaya çalışmak insanı yorar. Bir süre sonra kişi kendisini sorgulamaya, nerede yanlış yaptığını düşünmeye ve kendi içinde yalnızlaşmaya başlar.
Oysa belki de gözden kaçırdığımız çok önemli bir gerçek var: Her insan hayata aynı yerden bakmaz. Herkesin yaşanmışlıkları, yetiştiği ortam, öğrendikleri, kırıldığı noktalar ve kendini ifade etme biçimi farklıdır. Bizim için çok kolay olan bir davranış, bir başkası için oldukça zor olabilir. Bizim sevgimizi gösterme şeklimizle karşımızdaki insanın sevgisini gösterme şekli aynı olmayabilir.
Bu nedenle bazen karşımızdakinin ne yapmadığına odaklanmak yerine, kendi şartları içerisinde ne yapmaya çalıştığını görebilmek gerekir. Elbette bu, her davranışı kabul etmek ya da kendi sınırlarımızdan vazgeçmek anlamına gelmez. Anlamak başka, kendinden vazgeçmek başkadır. Önemli olan hem karşımızdakine alan tanıyabilmek hem de kendi değerimizi koruyabilmektir.
Belki de artık birbirimizi değiştirmeye çalışmak yerine birbirimizi anlamaya biraz daha fazla zaman ayırmalıyız. Çünkü hayat, herkesin bizim istediğimiz gibi davrandığı bir yer değil. İnsanlarla kurduğumuz bağlar da onları kendi doğrularımıza göre şekillendirdiğimizde değil, oldukları kişiyi tanımaya çalıştığımızda güçleniyor.
Peki, bu düşünceyi yalnızca ailemiz, arkadaşlarımız veya yakın ilişkilerimiz için mi geçerli saymalıyız?
Aynı toplumda yaşadığımız insanlarla da benzer durumları yaşamıyor muyuz?
Bazen bir düşünceye katılmadığımızda karşımızdakini dinlemeyi bırakıyor, farklı bir bakış açısıyla karşılaştığımızda hemen yargılamaya başlıyoruz. Oysa farklı düşünmek, birbirimize karşı olmak anlamına gelmez. Herkesin aynı fikirde olması mümkün olmadığı gibi gerekli de değildir.
15 Kasım, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kuruluş yıl dönümü. Bu anlamlı gün vesilesiyle belki de kendimize ve birbirimize dair biraz daha düşünmeliyiz. Birlikte yaşamak yalnızca aynı yerde bulunmak değildir. Birbirimizi dinleyebilmek, farklılıklarımıza saygı gösterebilmek, gerektiğinde birbirimize anlayış gösterebilmek ve ortak değerler etrafında buluşabilmektir.
Çünkü bir toplumu bir arada tutan yalnızca ortak bir geçmiş değil, insanların birbirlerine bugün nasıl davrandıkları ve geleceğe nasıl bir anlayış taşıdıklarıdır. Belki de hepimizin kendimize sorması gereken soru şu: Sürekli başkalarının değişmesini beklerken biz kendimiz ne kadar değişebiliyoruz?
Unutmayalım, bazen değişmesi gereken dünya değil, dünyaya bakış açımızdır. Beklentilerimizi yeniden gözden geçirmek, insanlara kendi şartları içerisinde bakabilmek ve her şeyi kendi doğrularımız üzerinden değerlendirmemek hayatımızı da ilişkilerimizi de kolaylaştırabilir.
“Çünkü birbirimizi anlamak için aynı düşünmek zorunda değiliz. Bazen sadece dinlemek, anlamaya çalışmak ve birbirimize biraz olsun alan tanımak yeterlidir.”



