15 Kasım 1983… Takvim yapraklarında bir tarih, Kıbrıs Türk halkının hafızasında ise bir varoluş iradesinin devlet kimliğine dönüştüğü gün.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilanı, yalnızca siyasi bir kararın açıklanması değildi. Bu tarih; yıllarca süren mücadelelerin, verilen kayıpların, yaşanan acıların, korunmaya çalışılan kimliğin ve kendi geleceğine sahip çıkmak isteyen bir halkın tarih sahnesine kendi iradesiyle çıkışının simgesiydi.
Bugün 15 Kasım'ın yıl dönümünü kutlarken yalnızca geçmişe dönüp gururlanmak yetmez. Biraz da kendimize, devletimize, dünyadaki yerimize ve geleceğimize bakmamız gerekir. Çünkü 15 Kasım, sadece kutlanacak bir kuruluş tarihi değil, aynı zamanda sorgulanması gereken büyük bir sorumluluktur.
Kıbrıs Türk halkının bu noktaya kolay gelmediğini tarih biliyor. Bu adada var olabilmek, kimliğini koruyabilmek, siyasi iradesini ortaya koyabilmek ve kendi geleceği hakkında söz sahibi olabilmek için büyük bedeller ödendi.
Bu mücadelenin ilk sayfalarında Dr. Fazıl Küçük vardı. Halkının sesini duyurmak için kalemini kullanan, mücadelesini gazetecilikten siyasete taşıyan, Kıbrıs Türk halkının toplumsal kimliğinin şekillenmesinde önemli rol oynayan bir lider…
Ardından Rauf Raif Denktaş… Hukukuyla, siyasetiyle, müzakere masalarındaki mücadelesiyle ve devlet kurma iradesiyle Kıbrıs Türk siyasi tarihinin en önemli isimlerinden biri.
15 Kasım 1983'te bu iki büyük ismin aynı tarihsel dönüm noktasında buluşması tesadüf değildi. Dr. Küçük'ün yıllara yayılan halk mücadelesi ile Denktaş'ın siyasi ve diplomatik mücadelesi, Kıbrıs Türk halkının devlet olma iradesinde birleşti.
Onları anmak, yalnızca isimlerini törenlerde söylemek değildir. Onları anmak; bu halkın neden mücadele ettiğini, neyi korumaya çalıştığını ve bugün hangi sorumlulukları taşıdığını unutmamaktır.
Çünkü devlet, yalnızca ilan edildiği gün kurulur; yaşatılması ise nesillerin sorumluluğudur.
TANINMA MESELESİ VE DÜNYANIN KIBRIS TÜRKÜNE BAKIŞI
Aradan geçen onlarca yıla rağmen KKTC'nin uluslararası görünürlüğü ve statüsü meselesi hâlâ en önemli başlıklardan biri olmayı sürdürüyor.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, bugün uluslararası alanda yalnızca Türkiye tarafından tanınan bir devlet konumunda. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 541 ve 550 sayılı kararları ise KKTC'nin ilanına ilişkin uluslararası tanınmama yaklaşımının temel belgeleri arasında yer alıyor.
Bu gerçek, görmezden gelinerek aşılabilecek bir mesele değil.
Ancak burada üzerinde durulması gereken başka bir gerçek daha var: Uluslararası görünürlük, yalnızca tanınma tartışmalarından ibaret değildir. Kıbrıs Türk halkının siyasi eşitliği, iradesi, ekonomik ilişkileri, kültürel varlığı, eğitim kapasitesi ve uluslararası temasları da bu görünürlüğün önemli parçalarıdır.
Dünya bizi ne kadar tanıyor? Kıbrıs Türk halkının sesini ne kadar duyuyor? Uluslararası platformlarda kendi gerçeklerimizi ne kadar anlatabiliyoruz?
Bu soruların yanıtları, gelecekte izlenecek yol açısından büyük önem taşıyor.
Kıbrıs Türk halkının uluslararası alandaki varlığını güçlendirmek, dünyayla ilişkilerini geliştirmek ve kendi sesini daha geniş çevrelere ulaştırmak, her dönemin öncelikli sorumluluklarından biri olmalıdır.
Elbette bütün bunlar, Kıbrıs'ta kapsamlı bir çözüm arayışının önemini ortadan kaldırmaz. Ancak çözüm arayışının merkezinde Kıbrıs Türk halkının siyasi eşitliği, güvenliği ve iradesi bulunmalıdır. Kıbrıs Türkü, kendi geleceğinin konuşulduğu hiçbir masada bir başkasının gölgesinde kalmamalıdır.
TÜRKİYE DESTEĞİ: TARİHSEL BAĞIN ÖTESİNDE BİR GERÇEK
Kıbrıs Türk halkının mücadelesini anlatırken Türkiye'yi bu hikâyenin dışında tutmak mümkün değildir.
Türkiye ile KKTC arasındaki ilişki, yalnızca diplomatik bir yakınlık olarak değerlendirilemez. Bu ilişkinin arkasında ortak tarih, kültürel bağlar, güvenlik kaygıları ve onlarca yıla yayılan bir dayanışma bulunmaktadır.
Türkiye'nin 1974'teki müdahalesi, 1983'te KKTC'nin ilanı sonrasında verdiği siyasi ve ekonomik destek, Kıbrıs Türk halkının güvenliği ve devlet kurumlarının gelişimi açısından tarihsel bir yer taşımaktadır.
Bugün de Türkiye, KKTC'nin uluslararası alandaki en önemli destekçisi ve tanıyan ülkesidir.
Ancak bu ilişkinin anlamı yalnızca destek veren ve destek alan iki taraf olmaktan çok daha geniştir. Kıbrıs Türk halkının kendi ayakları üzerinde durabilen, güçlü kurumlara sahip, üretim yapan, ekonomik olarak gelişen ve uluslararası ilişkilerini çeşitlendirebilen bir yapıya ulaşması da bu dayanışmanın geleceği açısından önemlidir.
Türkiye ile güçlü ilişkiler, KKTC'nin kendi kurumsal kapasitesini geliştirme hedefiyle birlikte düşünülmelidir.
Çünkü güçlü bir devletin en önemli göstergelerinden biri, kendi insanına sunduğu gelecek imkânlarıdır.
DOĞU AKDENİZ'DE KIBRIS: KÜÇÜK BİR ADA, BÜYÜK BİR JEOPOLİTİK GERÇEK
Bugün Kıbrıs meselesini yalnızca iki toplum arasındaki tarihsel anlaşmazlık üzerinden okumak, bölgenin gerçeklerini eksik değerlendirmek anlamına gelir.
Doğu Akdeniz artık sadece coğrafi bir bölge değil; enerji kaynaklarının, deniz yetki alanlarının, ticaret yollarının, güvenlik politikalarının ve uluslararası güç mücadelelerinin kesiştiği stratejik bir alan.
Kıbrıs ise bütün bu denklemin tam merkezinde bulunuyor.
Enerji kaynakları, doğal gaz aramaları, deniz yetki alanları ve bölgesel iş birlikleri düşünüldüğünde adanın taşıdığı jeopolitik önem her geçen gün daha fazla hissediliyor.
Peki, bu büyük denklemde Kıbrıs Türk halkının yeri nerede?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Kıbrıs Türkü, Doğu Akdeniz'in geleceği konuşulurken yalnızca coğrafyanın bir parçası olarak görülmemelidir. Bu adada yaşayan, tarihsel hakları, siyasi iradesi ve geleceğe ilişkin beklentileri bulunan bir halktır.
Ada üzerindeki gelişmelerin, enerji politikalarının ve bölgesel iş birliklerinin Kıbrıs Türk halkının iradesi dikkate alınmadan şekillendirilmesi, çözüm arayışlarına da yeni sorunlar ekleyebilir.
Kıbrıs Türk halkının bu denklemde söz sahibi olması, yalnızca siyasi bir talep değil, adil ve kalıcı bir gelecek arayışının da gereğidir.
Dünya Doğu Akdeniz'in enerji potansiyelini konuşurken Kıbrıs Türkü'nün haklarını, güvenliğini ve siyasi eşitliğini de konuşmak zorundadır.
PEKİ, BİZ KENDİ DEVLETİMİZE NE KADAR SAHİP ÇIKIYORUZ?
15 Kasım'ın belki de en önemli sorusu budur.
Devlet olmak, yalnızca bayrak göndere çekildiğinde, İstiklal Marşı okunduğunda veya resmi törenler düzenlendiğinde hatırlanacak bir kavram değildir.
Devlet; adaletin işlemesi, kurumların güven vermesi, gençlerin geleceğini kendi ülkesinde kurabilmesi, üreticinin emeğinin karşılığını alması, ekonominin güçlenmesi, eğitimin gelişmesi ve vatandaşın kendisini güvende hissetmesidir.
Bir ülkenin uluslararası alanda güçlü bir konuma ulaşması kadar, kendi insanının gözünde de güçlü ve güvenilir olması gerekir.
Bugün KKTC'nin önünde çözülmesi gereken ekonomik sorunlar, kurumsal eksiklikler, uluslararası temasların geliştirilmesi ve genç kuşakların geleceğe dair beklentileri bulunuyor.
Bunları konuşmak devlete sahip çıkmaya aykırı değildir. Tam tersine, devletini seven insanların onu daha iyi bir noktaya taşıma sorumluluğudur.
Eleştirmek, eksikleri görmek, çözüm aramak ve daha iyisini istemek de bu ülkeye bağlılığın bir parçasıdır.
Çünkü bir devletin geleceği yalnızca geçmişte kazanılan mücadelelerle değil, bugün ortaya konulan iradeyle şekillenir.
15 KASIM BİZE NEYİ HATIRLATMALI?
Bugün Dr. Fazıl Küçük'ü, Rauf Raif Denktaş'ı, Osman Örek'i, Kıbrıs Türk halkının varoluş mücadelesinde yer alan tüm isimleri, şehitlerimizi ve gazilerimizi anarken onların bıraktığı mirası gelecek kuşaklara nasıl aktaracağımızı da düşünmeliyiz.
Çünkü tarih, yalnızca geçmişte yaşananları anlatmaz; geleceğe hangi sorumluluklarla yürümemiz gerektiğini de gösterir.
Kıbrıs Türk halkı bu adada vardır. Tarihiyle, kültürüyle, diliyle, siyasi iradesiyle ve toplumsal kimliğiyle vardır. Bu varlığın korunması kadar geliştirilmesi, dünyaya anlatılması ve gelecek kuşaklara güçlü biçimde aktarılması da önemlidir.
Türkiye ile ilişkilerimizi güçlendirirken kendi kurumsal kapasitemizi geliştirmek, uluslararası alanda görünürlüğümüzü artırırken dünyayla iletişim kanallarımızı açık tutmak, Doğu Akdeniz'deki stratejik konumumuzu değerlendirirken barış ve istikrar arayışını da sürdürmek zorundayız.
15 Kasım'ın anlamı, geçmişin hatıralarına sığınmak değil; o geçmişten güç alarak geleceği inşa etmektir.
Çünkü Kıbrıs Türkü'nün hikâyesi yalnızca bir mücadele hikâyesi değildir. Aynı zamanda var olma, üretme, gelişme, dünyada kendine yer açma ve gelecek nesillere daha güçlü bir ülke bırakma hikâyesidir.
15 Kasım 1983'te ilan edilen Cumhuriyet, bir halkın tarih sahnesindeki iradesinin ifadesiydi.
Bugün bize düşen ise bu iradeyi yalnızca anmak değil, geleceğe taşımaktır.
15 Kasım Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kuruluşunun 43'üncü yılı kutlu olsun... Kıbrıs Türk halkının varlığı, iradesi ve geleceği daim olsun. Ne Mutlu Türk'üm Diyene.. Ne Mutlu Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ne...



