Politis gazetesi, “Ön Hat Tuzağı… Stratejik Çevreleme, Asimetrik İnkar ve Kıbrıs’ın Savunması” başlıklı köşe yazısında, Rum Yönetimi’nin “Türk üstünlüğünü dengelemek için bir Yunan-İsrail eksenine entegre olmakla Güney Kıbrıs’ı muteber bir caydırıcı haline getirmediği” görüşünü ortaya koydu.
"Kıbrıs Ekonomik Şirketi" Başkanı ekonomist Yoannis Tirkidis’in imzasını taşıyan yazıda, aksine Güney Kıbrıs’ın hükümranlık alanını korumasız bırakarak karşıt güçler açısından “ileri harekât merkezi” haline getirdiği ileri sürüldü.
Yunanistan, İsrail ve Güney Kıbrıs’ın oluşturduğu üçlü savunma mimarisinin klasik bir dış dengeleme ittifakı olduğu belirtilen yazıda, Doğu Akdeniz kıyıları boyunca coğrafi derinlikten yoksun İsrail açısından Güney Kıbrıs’ın kritik bir harekât alanı ve Toros sıradağlarını gözlemlemek için hâkim karakollar sağladığı savunuldu.
Yazıda, Rum Yönetimi’nin hava ve deniz üsleri aracılığıyla ortak tatbikatlar düzenlemesi ve İsrail hava savunma sistemlerini RMMO’nun radarlarıyla entegre etmesinin, “hükümranlık alanını dış hedef ve harekât örgüsüne entegre ettiği” anlamına geldiği öne sürüldü.
Rum Yönetimi’nin “Yunanistan ve İsrail ile askeri hizalanmaya girerek Türkiye’ye karşı muteber bir savunma ağı oluşturduğu yanılgısına kapıldığı” görüşüne yer verilen yazıda, özetle şu değerlendirmeler yapıldı:
“İsrail, Kıbrıs coğrafyasını stratejik özgecilik veya bölgesel dayanışma maksadıyla değerlendirmiyor. Tel Aviv, zayıf kıyılarını korumak için stratejik derinlik ve Trodoslar’ın zirvesinden erken uyarı olanakları istiyor. Lefkoşa gerçekçi olarak İsrail silahlı güçlerinin, sınırlarında doğrudan tehdit varken, Kıbrıs’ı korumak için 85 milyon nüfuslu bir bölgesel güce karşı askeri operasyon üstlenmesini bekleyemez. Atina da tam gelişmiş Türk filosuna karşı Ege-Leviathan eksenindeki tartışmalı deniz iletişim hatlarını koruyamaz.
Bir alevlenme durumunda ortaklar, klasik güç dengesi reçetesini izleyecek: yük kaydırarak (buck-passing) bedelini üstlenmeyi Lefkoşa’ya bırakacaklar. Kıbrıs’ın güvenliğini dış güçlerin ileri harekât merkezi işlevi görerek tesis etme tercihi Türk gücünü caydırmadı. Aksine, karşı önlem olarak Ankara’nın militarizasyonuna sebep oldu ve bunun paralelinde bir krizde yıkıcı bir terk etme riskiyle karşı karşıya getirdi.
Küçük devletlerin ne coğrafyayı yeniden düzenleme imkânı vardır ne de yanlış ittifaklar ve kâğıt üzerinde diplomatik güvencelerle bölgesel hegemonu ehlileştirebilir.”