Günümüzde boşanma sayılarının arttığını artık hepimiz görüyoruz. Ama asıl mesele şu: Birçok çift, evlilik bitmiş olsa bile “çocuk için” o ilişkiyi sürdürmeye çalışıyor. Gerekçe hep tanıdık “Düzeni bozulmasın”, “Anne-baba sevgisinden mahrum kalmasın”.
İyi niyet var, evet. Ama gerçek çoğu zaman bambaşka. Çünkü atlanan kritik bir şey var:
Çocuklar, söylenenlerden çok yaşananları görür.
Evde edilen tartışmalar, aradaki mesafe, eksik kalan sohbetler… Hatta birlikte yapılan aktivitelerin bile “görev” gibi oluşu. Siz “yansıtmıyoruz” deseniz de çocuklar bunu hisseder. Hem de sandığınızdan çok daha net. Adeta bir Mobese gibi izlerler; kaydederler, anlamlandırırlar ve kendi iç dünyalarında bir yere koyarlar.
Zamanla o dünyada şu soru yavaş yavaş büyür:
“Acaba benim yüzümden mi?”
İşte tam da burada, iyi niyetle sürdürülen o evlilik, çocuğa bir “konfor alanı” değil, aksine huzursuzluk alanı sunmaya başlar. Çünkü çocuk, duygularını yetişkinler kadar ifade edemez ama hisseder. Gürültülü tartışmalar kadar sessiz gerginlikler de onun kaygısını büyütür.
Bir de işin boşanma sonrası tarafı var.
Bazı ebeveynler, farkında olmadan çocuğu kendi duygusal yüklerinin ortasında bırakır.
“Baban şöyle yaptı”, “Annen aslında böyle biri”… Çocuk için bu, taşınamayacak kadar ağır bir yük. Çünkü o çocuk, sevdiği iki insan arasında kalır. Birini severse diğerine ihanet ediyormuş gibi hissedebilir. Bu da bağ kurmasını zorlaştırır, hatta zamanla ilişkilerden kaçınmasına neden olabilir. Öte yandan bazı ebeveynler de suçluluk duygusuyla hareket eder. Her istediğini yapmak, sınırları kaldırmak, “eksik kalmasın” diye her şeyi fazlasıyla vermek…
Ama bu da başka bir probleme dönüşür.
Çocuk, kuralların esnek olduğu yeri seçmeye başlar. Ya da aynı şeyi diğer ebeveynden de bekler. Olmayınca çatışma çıkar. Boşanmış ebeveynler ise, bu kez çocuk üzerinden birbirleriyle yeniden tartışmaya başlar.
Oysa gerçek şu:
Boşanma, sadece karı-koca ilişkisinin bitmesidir.
Anne-babalık ise bitmez.
Çocuğun ihtiyacı olan şey; iki insanın aynı evde kalması değil, iki insanın sağlıklı bir şekilde ebeveynlik yapabilmesidir. Güven, tutarlılık, sınır ve en önemlisi duygusal güvenlik…
Bir hayat düzeninin değişmesi, tek başına ebeveynlik yapmak ve kimliğin yeniden şekillenmesi kolay değil. Bu sürece uyum sağlamaya çalışırken kaygılarının arttığını ve bazen bunu istemeden çocuğuna yansıttığını fark ediyor olabilirsin. Bu çok insani. Ama tam da burada, kendin için sağlıklı bir adım atıp ilerlemek; hem senin hem de çocuğun için yapabileceğin en büyük iyilik, en kıymetli yatırımdır.