Bir markette yaşanan bıçaklı saldırı, yalnızca iki insanın hayatını altüst etmedi. Olayı görenlerin hafızasında derin izler bıraktı, toplumun güven duygusunu sarstı ve bir kez daha gazeteciliğin ne kadar hassas bir çizgide yürüdüğünü hatırlattı.
Tam da böyle günlerde aklıma eski bir deyim gelir:
Ali güldü Veli'ye…
Ne acıdır ki bugün bu deyim, yalnızca insanlar için değil, meslekler için de geçerli hale geldi.
Olay olur olmaz herkes gazeteci kesiliyor. Kimisi doğrulanmamış bilgileri servis ediyor, kimisi daha fazla etkileşim uğruna iddiaları gerçekmiş gibi yayıyor, kimisi de "ilk ben verdim" telaşıyla doğruluğu ikinci plana atıyor.
Sonra dönüp birbirlerini eleştiriyorlar.
Biri ötekine "etik değilsin" diyor, diğeri "sen de dün aynısını yaptın" diye cevap veriyor.
Ali gülüyor Veli'ye…
Oysa ortada gülecek bir durum yok.
Yoğun bakımda yaşam mücadelesi veren bir insan var. Şok yaşayan tanıklar var. Aileler var. Devam eden bir polis soruşturması var.
Gazetecilik; kanı, acıyı ve gözyaşını yarış malzemesi yapmak değildir. Gazetecilik; kamuoyunu doğru, hızlı ama aynı zamanda sorumlu bir şekilde bilgilendirme mesleğidir.
Bir haberin ilk verilmesi elbette önemlidir. Ancak doğru verilmesi, çok daha önemlidir.
Bugün birbirinin hatasına gülenler, yarın aynı hatanın öznesi olabilir. Çünkü etik, kişiye göre değişen bir kavram değildir. Ya vardır ya da yoktur.
Belki de artık birbirimize değil, mesleğimize sahip çıkmanın zamanı gelmiştir.
Çünkü Ali'nin Veli'ye güldüğü yerde, kaybeden ne Ali'dir ne de Veli…
Kaybeden; gerçeğe ulaşmak isteyen toplum ve güvenilirliğini korumaya çalışan gazeteciliktir.